แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ชีวิต แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ชีวิต แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

ของใหม่ๆ ใครๆก็สนุก


เวลาเราได้อะไรใหม่ๆ
เข้ามาในชีวิต
หากเป็นสิ่งที่เราสนใจแล้วล่ะก็...
เราจะขลุกอยู่กับมัน "ตลอดเวลา"
เพราะอะไรน่ะหรือ?
ก็คงเพราะเป็นสิ่งที่เรารู้สึกสนุก
มีความสุขกับการได้ขลุกกับสิ่งนั้นๆ
และอยากจะขลุกอยู่อย่างนั้น...
นานๆ...หากเป็นไปได้

ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่
เด็กเล็กๆ
เด็กโตขึ้นมาหน่อย
วันรุ่น
วัยทำงาน
หรือแม้แต่...
วันสูงอายุ...(เราจะไม่เรียกว่าคนแก่)

ผมว่าก็คงมีลักษณะ "แบบเดียวกัน"

แล้วกาลเวลาที่ผ่านไป...
สิ่งใหม่ก็กลายเป็น "สิ่งเก่า"
เราเองก็จะพยายามหา "สิ่งใหม่ๆ"
เข้ามาอีก...
เราก็จะสนุกอยู่กับสิ่งใหม่ๆนั้นอีก
ถึงวันหนึ่ง...
สิ่งนั้นก็กลายเป็น "สิ่งเก่าๆ"
อีกเช่นกัน

และก็แน่นอนว่า...
เราก็คงหา "สิ่งที่ใหม่กว่า"
เข้ามาสนุก

อยู่อย่างนี้...เสมอๆ
จะเรียกว่า "วัฏจักร" ก็น่าจะได้

"ความสนุก" ดูไปแล้วมันก็...
"ไม่ยั่งยืน" แต่อย่างใด

ดังนั้น...
ความสนุก ก็เป็นสิ่งที่เอาไว้ "พิจารณา" ได้อีกสิ่งหนึ่ง
เหมือนกัน

...
อ๋อ ครับผม

วันพฤหัสบดีที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

U กับ I อยู่ใกล้กัน

มีน้องคนหนึ่ง...
เขียนถึงเพื่อนว่า...
" U กับ I อยู่ใกล้กัน"
แล้วแปะรูปคีย์บอร์ดของคอมพิวเตอร์มาให้ดู

อืม...
เจ๋งว่ะ...คิดได้ไง!

ทำให้ผมอดนึกไม่ได้ว่า...
ของบางสิ่งอยู่ใกล้ๆตัวเรา
และเราอาจจะสัมผัสกับมันตลอดเวลา
แต่หากเราไม่ได้สังเกต
หรือมองเข้าไปในนั้นให้ลึกๆแล้ว
อาจจะไม่เห็น "ความหมายดีดี" ที่ซ่อนอยู่ก็ได้

อืม...
U กับ I อยู่ใกล้กัน
แม้ตัวห่าง..แต่ใจถึงได้กันเสมอ

...
อ๋อ ครับผม

วันอังคารที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

Valentine ปีนี้ ดูคนไทยสนุกจัง


ผมออกจะแปลกใจอย่างมาก
กับความเป็นวันแห่งความรัก
หรือ Valentine's day
ของปีนี้

ที่แต่ละที่ แต่ละจังหวัด
จัดงานกันอย่างมากมาย
หลากหลาย

บางที่ผมนึกว่ามีงานรับปริญญา
เพราะมีการวางขายดอกไม้ข้างทาง
หรือแม้กระทั่ง ช่อตัวการ์ตูน (คล้ายๆช่อที่ให้ตอนรับปริญญา)
เลยงงๆว่า...เอะปีนี้มันแปลกไป

บางที่ถึงขั้นจัดงานในโรงเรียนทั้งวันทีเดียว
มีเล่นคอนเสิร์ตกัน
อืม...ผมก็ว่าแปลกนะ
ไม่เคยเห็นมาก่อน

ไปกินข้าวตอนเย็นในเมือง
ดูแล้วไม่น่าจะมีคนมากนัก
เอาเข้าจริงๆ...คนแน่นขนัด
แบบต้องรอคิวกัน(แม้จะสี่ทุ่มแล้วก็ตาม)

อืม...
ปีนี้ Valentine มาแรงจริงๆ

...
อ๋อ ครับผม

วันอาทิตย์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

ขอบคุณความเจ็บป่วยที่.......

http://cdn.learners.in.th/assets/media/files/000/147/224/original_sick.gif?1285368563
ขอบคุณ "ความเจ็บป่วยไข้" ที่...

ทำให้ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น
ทำให้รู้ว่า "เครื่องเริ่มรวนแล้ว"...ต้องพัก
ทำให้กินอาหารได้น้อยลง..นั่นคือ เบียดเบียนสิ่งอื่นลดลง
ทำให้ได้อ่านหนังสือเก่าเก็บ...ที่ซื้อมานานแล้ว แต่ถูกวางอยู่ในชั้น
ทำให้เสียงเปลี่ยน...รู้ว่าทำ "เสียงหล่อ" ก็ได้เหมือนกัน
ทำให้รู้ว่า "ความจำเป็นของชีวิต" ก็มีอยู่เท่านี้เอง
ทำให้จ่ายเงินน้อยลง..เพราะไม่ต้องไปห้างในวันหยุด
ทำให้ "เรี่ยวแรง" น้อยลง...โอกาสไปว่าคนอื่นก็น้อยลงตามไปด้วย

...
อ๋อ ครับผม

วันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

"ปีนี้" ทำไมเวลามันเดินเร็วจัง

ทำไมไม่รู้...
เวลาของปีนี้...
มันเดินเร็วจัง

แป๊บเดียวก็กุมภาเสียแล้ว
งานเยอะทำแทบไม่ทัน
เล่นเอา weak ไปเลย 
ร่างกายมันเริ่มแสดงอาการเครื่องรวน

ส่วนหนึ่งคงเพราะอากาศที่ไม่ปรกติ
แน่นอนว่า...
"มันไม่ปรกติ"

จะว่าอายุมากขึ้น
ก็คงส่วนหนึ่ง
แต่ไม่ควรมีอาการแบบนี้

คิดอีกที...
เอาน่า...ยังมีงานสนุกๆรอให้ทำเยอะแยะ
งานหนักไม่เคยฆ่าใคร

ขออย่างเดียว...
พวกชอบวิจารณ์และนินทา...
ไม่พูดบ้างก็คงดี

...
อ๋อ ครับผม

วันพุธที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

waiting for the end - เมื่อไรมันจะถึงเวลาของมัน ?


ชอบชื่อของภาพนี้จัง
waiting for the end

เมื่อไรมันจะจบ
เมื่อไรมันจะถึงเวลาของมันเสียที
???

กลับมามองดูชีวิตของตนเอง
อืม...มันก็มีความรู้สึกคล้ายๆกับชื่อของภาพนี้เหมือนกัน

ชีวิตมันเหมือนดิ้นๆ...
ดิ้นไปทางซ้าย...
ดิ้นไปทางขวา...

หากเปรียบเทียบภาพให้ชัดเข้าไปอีก
ก็คงเหมือนปลาที่ถูกจับขังอยู่ในข้อง

เป็นธรรมชาติของปลาที่ถูกจับขัง
เราจะเห็นว่ามันจะเอาแต่ดิ้นท่าเดียว
พอเหนื่อย..มันก็จะหยุดสักพัก
แล้วมันก็ดิ้นใหม่...
ดิ้นอยู่อย่างนั้น
รอว่า..
เมื่อไหร่...
จะถึงเวลาของมันเสียที ?

ชีวิตคน...
ก็คงไม่ต่างอะไรกับภาพของปลาที่ถูกจับขัง
...อย่างนั้น

...
อ๋อ ครับผม

วันจันทร์ที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2555

นอนดูเวทนา... แล้วได้ "อนิจจัง"

หลวงพ่อชาท่านว่า...
อนิจจัง และ ทุกข์ นั้น...เกิดขึ้นตลอดเวลา
ที่เราไม่รู้ เพราะเราไม่ได้สังเกตมันนั่นเอง
และเพราะร่างกายของคนเรามันมีการเคลื่อนไหว...
เปลี่ยนอิริยาบถเสมอ...
ทำให้เราไม่รู้สึกถึงมัน

http://www.eiei.net/roaddata/wp-content/uploads/2010/04/pud.jpg

เมื่อคืน...
รู้สึกปวดหลัง
ก็ให้ย้อนนึกถึงคำพ่อแม่ครูอาจารย์หลวงพ่อชา
ดั่งคำกล่าวข้างต้น

เหตุเพราะท่านอนเพียงอย่างเดียว...นานๆ...
ย่อมจะเห็นได้ชัดถึง
"ทุกขเวทนา" ที่ไม่ได้เคลื่อนไหวมากนัก
และ
"อนิจจัง" คือเรื่องที่ได้เข้าใจ
จากเหตุนี้นั่นเอง

...
อ๋อ ครับผม

วันพุธที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2555

"มันเป็นเหตุสุดวิสัย เป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น"...หากไม่มีอะไรจะพูดก็อย่าพูดเลยจะดีกว่าครับ


ช่วงสองสามวันนี้...
มีข่าวร้ายสองสามเรื่อง...ที่เกี่ยวกับการเฉลิมฉลอง

เมื่อเช้ามีผู้หลักผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง
ไปเยี่ยมผู้เสียหาย
แล้วให้สัมภาษณ์ว่า...
เสียใจต่างๆนานา...
แล้วจบท้ายด้วยประโยคที่มักพูดกันบ่อยๆ...
"มันเป็นเหตุสุดวิสัย เป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น"

ผมว่า...
หากไม่มีอะไรจะพูด...ก็อย่าพูดเลยจะดีกว่าครับ

ฟังแล้วมันเหมือน...พยายามจะแก้ตัว
หรือ ปัดความรับผิดชอบยังไงก็ไม่รู้

ประมาณว่า...ไม่รู้จะพูดอะไร...
แล้วก็พูดเหมือนๆกันแบบนี้

ก็อย่างที่บอกครับ...
เหมือนจะแก้ตัว...
เพราะบทสัมภาษณ์ช่วงหนึ่งบอกว่า...
ให้เป็นด้านเจ้าหน้าที่ทางภาครัฐ..เป็นคนหาสาเหตุของปัญหา

โอ...คุณพระช่วย!
พูดอย่างนี้...
มันก็เหมือนปิดคดีเห็นๆอยู่แล้วครับท่าน

...
อ๋อ ครับผม

วันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555

จะเศร้า หรือ จะขำ หรือจะเคือง ดีเนี่ย!...++'


บางครั้ง...
มีก็แปลก...อารมณ์มันซ้อนๆกันอยู่ยังไงพิกล

ชีวิตใน Social Network นี่...
กำลังดูคลิป-ฟังเพลงเศร้าๆ...น้ำตาจะไหลอยู่แล้ว...
หันไปแค่ 2 นิ้วด้านข้าง...เจอมันพวกนี้...
ไอ้พวกชอบมาอ้างว่า...ไม่ต้องออกแรง...ไม่ต้องเครียด..
ไม่ต้องขาย...แต่รวยหากไปทำงานออนไลน์กันพวกมัน

ขอบ็อกครับ..ขอบ็อก...
ชาย "เคือง" จริงๆ

...
ก็ต้องทำใจครับ...
ชีวิตในสังคมแบบนี้
มันก็ต้องมีการหลอกๆแบบนี้กันบ้างล่ะครับ

...
อ๋อ ครับผม

วันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2555

ทางไหนกันแน่?

เมื่อเราเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง...
เราจะรู้สึกว่า...มันมี "ทางเลือก" ให้เราเลือกอยู่หลายทาง

ณ จุดนี้...เรามักจะสับสนว่า...
จะเลือกทางไหนดี?

ทางไหนที่...เหมาะกับเรา?
ทางไหนที่...ปลอดภัยที่สุด?
ทางไหนที่...เราอยากไปจริงๆ?
ทางไหนกันนะ...




มันยากเหลือเกินที่จะตอบคำถามที่เกิดขึ้นในใจ "ทุกคำถาม"...
มีสิ่งใดหนอที่จะช่วยเราได้ในสภาวะเช่นนี้

มันอาจจะเป็น...สติ
มันอาจจะเป็น...ทัศนคติ
มันอาจจะเป็น... "ใคร" คนใดคนหนึ่ง

ที่แน่ๆคือ...
เราปฏิเสธไม่ได้ว่า...ทุกทางที่เราเลือกนั้น...
มันมีสิ่งที่จะเกิดขึ้น "ต่อเนื่อง" กันอยู่
ไปเรื่อยๆ...
อย่างแน่นอน

หากยังคิดไม่ตกว่า...จะเลือกทางไหนที่ดีที่สุด...
ผมว่า...การเลือก "สักทาง"...
ก็น่าจะดีกว่า..การนิ่งอยู่เฉยๆ..ณ ที่จุดนี้

...
อ๋อ ครับผม

วันศุกร์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2555

โบราณว่า "ทำตัวเป็นแก้วว่างเปล่า" ... ช่วยให้เรารับความรู้ได้มากและเร็ว


เวลาไปงานสัมมนาต่างๆ
ผมมักสังเกตเห็นแก้วหลากหลายแบบ
ที่คว่ำอยู่

เป็นแก้วว่างๆ เปล่าๆ ที่ยังไม่ได้ใส่น้ำชนิดใดๆ

เวลาคว่ำแล้วเรียงกัน...
ดูสวยงามดี

เห็นแล้วก็นึกถึง "คำโบราณ"
ที่กล่าวว่า...
"คนที่ทำตัวเป็นแก้วว่างเปล่า ย่อมดีกับตัวเอง"
โดยเฉพาะช่วงเวลาแห่ง "การเรียนรู้"

การเป็นแก้วว่างเปล่า...
ทำให้เราเอง "เปิดใจ" ที่จะรับฟัง
โดยละวาง "อคติ" ลงเสียก่อน

หลังจากได้รับการเติมสิ่งใดๆลงมาในแก้วแล้ว
ขั้นต่อไปก็คือ...
การใช้ "ปัญญา" และวิจารณญาณ ในการใคร่ครวญสิ่งที่ได้รับมา
หรือที่ทางพระท่านว่า "โยนิโสมนสิการ" นั่นเอง

...
อ๋อ ครับผม

วันพฤหัสบดีที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2555

คุณคิดว่า ผู้หญิงเป็นหัวหน้าได้หรือไม่ ?... ไม่น่าเชื่อว่า คำตอบว่า "ได้" มี 95%

มีรายการทีวีช่องดังรายการหนึ่ง
ให้คนทางบ้านโหวตมาว่า...

"คุณคิดว่า...ผู้หญิงเป็นหัวหน้า(แทนผู้ชาย) ได้หรือไม่?"

แล้วทางรายการก็สรุปไว้ตอนท้ายรายการว่า...


5% ตอบว่า "ไม่ได้"
อีก 95% ตอบว่า "ได้"

อืม...
ทำให้อยากรู้ว่า...
คนตอบคิดอย่างไร ?
ทำไม เชื่ออย่างนั้น ?

...
พิธีกรคนหนึ่ง
ก็สุ่มคำตอบมาอ่านให้ฟัง

ผมจึงเข้าใจว่า...ทำไม ผลจึงออกมาอย่างนี้

สิ่งที่น่าคิดและต้องจดจำ คือ...
ผลสำรวจจากรายการทีวี
ที่ไม่ได้มีรายละเอียดข้างหลังว่า...
มาจากใคร?
กลุ่มประชากรไหน?
มีความโน้นเอียงในการตอบคำถามมากหรือน้อยเพียงไร?
มีความรู้สึกเข้ามาผสมในคำตอบมากหรือน้อย?

การที่จะหยิบข้อมูลผลการสำรวจอย่างนี้ป "อ้างอิง"
จึงถือว่า "อันตราย" อย่างยิ่ง

ผมกังวลกับการใช้ข้อมูลเหล่านี้มากครับ
โดยเฉพาะหากเป็น "นักวิชาการ" หรือ...
"นักการเมือง" หยิบไปใช้แล้ว
ก็น่าสลดเหลือเกิน

...
อ๋อ ครับผม

วันอาทิตย์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2555

วัดสำคัญที่เวียงจันทน์...วัดยังคง "เป็นวัด"


ไป "เวียงจันทน์-ลาว" มา...

เคยไปมาหลายครั้ง...
แต่ว่า..ในแต่ละครั้ง..ก็จะมีเรื่องใหม่ๆให้รับรู้และคิดได้เสมอๆ

ครั้งนี้ก็เช่นกันครับ
เวียงจันทน์ "เปลี่ยนแปลง" เร็วมาก
มากจนผมตกใจว่า..."เร็วเกินไปหรือเปล่า?"

เพียงปีเดียวเท่านั้น(ที่ผมเดินทางมาที่นี่)
ถนนหนทาง....บ้านเรือน...รถยนต์และคนลาว
ดูจะเจริญขึ้นมากๆ
ดีใจแทนคนลาว...
และ...กังวลเล็กน้อยแทนคนไทย

สิ่งหนึ่งที่ผมยังรู้สึกดีและชื่นชม คือ...
เรื่อง "วัด"...
ที่ลาวนี่ยังคงรักษาและพัฒนาได้ดี
ยังดูมีความน่าสนใจ...น่าศรัทธา "ทางด้านจิตใจ" อยู่มาก
ต่างจากเมืองไทย(ที่รักของผม)
ที่มีเรื่อง "แทรก" เข้ามาจนน่าตกใจ
ทั้งเรื่อง "ของขลัง"...
ทั้งเรื่อง "ทางลัดต่างๆ" เช่น แม่ชีดูชะตาชีวิต..พวกพยากรณ์ต่างๆนานา...
ผมเห็นว่า...มันสนุกดีนะครับ...
แต่คิดว่าไม่ช่วยอะไร "ในแนวพุทธ" กับชาวไทยเราเลย
นอกเสียจาก "ความหลงๆแบบโลกๆ"

...
อ๋อ ครับผม

วันอาทิตย์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2555

ปีใหม่เหรอ?...อะไรใหม่บ้าง...

ผมกำลังคิดอยู่ว่า...
ปีใหม่นี้ (๒๕๕๕)
มีอะไรใหม่บ้าง ???


มีน้องคนหนึ่ง...ส่งข้อความมาว่า...
"ปีใหม่นี้...สอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า (๒๕๕๕)..."
คงจะสนุกสนานกันแน่
อืม...น่าจะดีแฮะ!

อีกคนหนึ่ง...ส่งข้อความมาว่า...
"ส่งต่อนะ..."
อืม..ทำเอาตกใจว่า..มันมีอะไรกันนะ(?)..อ่านต่อซิ...
"เดือนมกราของปีใหม่...
จะมี ห้าจันทร์..ห้าอังคาร...และ ห้าอาทิตย์...
จะเกิดเฉพาะในรอบ 823 ปีเท่านั้น..."
แล้วไง?...(กำลังตื่นเต้น)
"ส่งข้อความนี้ให้อีก 8 คน...
แล้วจะโชคดี รวยๆ..."
เอ้า...นึกว่าอะไร...
ข้อความลูกโซ่อีกแล้ว...

คำถามคือ...
"ใครคือคนที่ได้ประโยชน์อย่างแท้จริง?"

๑) คนส่งคนแรก... : )
๒) คนส่งให้อีก 8 คน : (
๓) คนเก็บเงินค่าส่งข้อความ : )

ยังไงก็...เอาน่า...อย่างน้อยก็ได้ความรู้ใหม่ๆ

ถือซะว่า...
ปีใหม่นี้...ต้องเป็น "คนใหม่"...
ที่คิดดีๆ...
ทำสิ่งดีๆ...
ให้มากขึ้น

"เริ่มที่ตัวเราเอง"
ก็น่าจะพอแล้ว

...
อ๋อ ครับผม



วันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2554

ตลก ให้กับชีวิตกันดีกว่า...ฮ่าๆๆๆ!


บางที...
"ชีวิต" มันก็เล่นตลกกับเราได้เหมือนกัน

อยากอยู่ใกล้...
แต่ก็ไกลกัน

อยากไปให้ไกล...
แต่ไหง๋ดูเหมือน..ใกล้เหลือเกิน(จะทน)

อยากสิ่งนั้น...
ชีวิตก็ยอมให้ทำ..แค่สิ่งนี้

ดูเหมือนว่า..
ชีวิตของทุกคน...ยากที่จะได้ทำตาม "ใจอยาก"..
เหมือนๆกัน

อย่ากระนั้นเลย...
ขอจงมา "ตลก" ให้กับชีวิตกันดีกว่า...
ดีกว่านั่งจนกองทุกข์เพราะไม่ได้ดังอยาก..

ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆๆ...

...
อ๋อ ครับผม

เอาว่ะ! มองในแง่ดี...มันพอเห็นหนทาง...เอาลูกขยันเข้าใส่...ทันไม่ทันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ทุกอย่างมีประโยชน์...แม้สิ่งที่แย่...


ธาดา วาริช
...
ถ้าผมเกิดมาฉลาดเท่าคนเก่ง...
เริ่มทำงานเท่ากับเขา...ถึงจะสำเร็จ...แต่ก็ไม่มีทางได้งานดีๆเหมือนเขา
ชาตินี้ก็ตามเขาไม่ทัน...ลืมไปได้เลย!
ผมอาจเก่งขึ้นเรื่อยๆ...แต่เขาก็จะเก่งขึ้นเรื่อยๆ...
แต่ยังไม่ทันอยู่ดี...
ดังนั้น จึงจำเป็นที่จะต้อง “ขยัน” กว่าเขา...
ต้องทำมากกว่า...ให้ชั่วโมงบินมากกว่า...
จึงจะมีโอกาสไล่ทันเขา...
เอาว่ะ! มองในแง่ดี...เอาลูกขยันเข้าใส่...มันพอเห็นหนทาง...
ทันไม่ทันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง...ถือว่าได้ลองแล้ว
ด้วยสมการแล้ว “มันมีโอกาส”
...
ผมถือว่า...ทุกอย่างมีประโยชน์...แม้สิ่งที่แย่...
ก็จะได้รู้ว่ามันแย่...คราวหน้าอย่าทำ
...
ชีวิตคนเรา...เรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

...
อ๋อ ครับผม

ถึงทุกวันนี้ก็ไม่รู้ทำได้หรือเปล่า?...รู้ตอนนี้คือ... “เขียนซะ!”


ป๊อด โมเดิร์นด๊อก
...
เราไม่ใช่นักแต่งเพลง
แต่ต้องทำงานต่อ..ร้องต่อ...เลยต้องไปเขียนเพลง
ก็เพราะว่า...ไม่รู้ว่า..ใครจะเขียนได้ดั่งใจ...ก็ต้องเขียนเอง!
...
ก็ไปนั่งเรียนเขียนเพลง...เพราะไม่มั่นใจ
ถึงทุกวันนี้ก็ไม่รู้ทำได้หรือเปล่า?
รู้ตอนนี้คือ... “เขียนซะ!”
เขียนออกมาก่อน...
เขียนคำที่ไม่ใช่ออกมาก่อน...แล้ว “คำที่ใช่” มันคงออกมาเอง..คิดอย่างนั้น
สุดท้ายก็คือ...
“เขียนซะ!”
...
อ๋อ ครับผม

วันศุกร์ที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2554

โชคดีที่ “หลงตัวเอง” แต่เนิ่นๆ...



พิเชษฐ์ กลั่นชื่น
...

ก่อนไปต่างประเทศ...คิดว่าตนเองเก่งมาก
แต่พอไปต่างประเทศ...ช๊อค!
เพราะรู้สึกว่า “กูไม่รู้อะไรเลย”
เศร้ามาก!...
เจอคนที่ทำงานได้ดีกว่า...วิจารณ์งานเราได้อย่างละเอียด...
รู้สึกว่า “เขารู้จักงานเรา มากกว่าตัวเราเสียอีก”
เสียความมั่นใจมากๆ...
...
โชคดีที่ “หลงตัวเอง” แต่เนิ่นๆ...
หลังจากนั้น..ก็ระวังเรื่องนี้มากขึ้น

...
อ๋อ ครับผม

ความเป็นตัวตนของเรา หรือความชื่นชมที่ได้รับ...มันเหมือน “สัตว์ร้าย”


 เป็นเอก รัตนเรือง
...
มันควบคุมยาก
ความเป็นตัวตนของเรา หรือ..
ความชื่นชมที่ได้รับ...โดยเฉพาะตอนอายุน้อย

มันเหมือน “สัตว์ร้าย”
หากควบคุมมันได้...มันเป็นสิ่งที่ดี

...
อ๋อ ครับผม

"ความสำเร็จ" มันจบตั้งแต่ในห้องอัดแล้ว...ความนิยมอาจเป็นเพียงผลพลอยได้


ป๊อด โมเดิร์นด๊อก
...

ขายดีแปลว่าสำเร็จ?...
หรือ...ความสุข-ความสนุก?...

ทำงานแล้วมีความสุขหรือสนุกกับมันหรือเปล่า...
ได้อะไรจากงานนั้นหรือเปล่า...
ตรงนั้น มากกว่าที่คือ “ความสำเร็จ” สำคัญที่สุด

มันจบตั้งแต่ในห้องอัดแล้ว...
ความนิยมอาจเป็นเพียงผลพลอยได้

...
อ๋อ ครับผม