แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความสัมพันธ์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความสัมพันธ์ แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555

U กับ I อยู่ใกล้กัน

มีน้องคนหนึ่ง...
เขียนถึงเพื่อนว่า...
" U กับ I อยู่ใกล้กัน"
แล้วแปะรูปคีย์บอร์ดของคอมพิวเตอร์มาให้ดู

อืม...
เจ๋งว่ะ...คิดได้ไง!

ทำให้ผมอดนึกไม่ได้ว่า...
ของบางสิ่งอยู่ใกล้ๆตัวเรา
และเราอาจจะสัมผัสกับมันตลอดเวลา
แต่หากเราไม่ได้สังเกต
หรือมองเข้าไปในนั้นให้ลึกๆแล้ว
อาจจะไม่เห็น "ความหมายดีดี" ที่ซ่อนอยู่ก็ได้

อืม...
U กับ I อยู่ใกล้กัน
แม้ตัวห่าง..แต่ใจถึงได้กันเสมอ

...
อ๋อ ครับผม

วันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2555

ทางไหนกันแน่?

เมื่อเราเดินทางมาถึงจุดหนึ่ง...
เราจะรู้สึกว่า...มันมี "ทางเลือก" ให้เราเลือกอยู่หลายทาง

ณ จุดนี้...เรามักจะสับสนว่า...
จะเลือกทางไหนดี?

ทางไหนที่...เหมาะกับเรา?
ทางไหนที่...ปลอดภัยที่สุด?
ทางไหนที่...เราอยากไปจริงๆ?
ทางไหนกันนะ...




มันยากเหลือเกินที่จะตอบคำถามที่เกิดขึ้นในใจ "ทุกคำถาม"...
มีสิ่งใดหนอที่จะช่วยเราได้ในสภาวะเช่นนี้

มันอาจจะเป็น...สติ
มันอาจจะเป็น...ทัศนคติ
มันอาจจะเป็น... "ใคร" คนใดคนหนึ่ง

ที่แน่ๆคือ...
เราปฏิเสธไม่ได้ว่า...ทุกทางที่เราเลือกนั้น...
มันมีสิ่งที่จะเกิดขึ้น "ต่อเนื่อง" กันอยู่
ไปเรื่อยๆ...
อย่างแน่นอน

หากยังคิดไม่ตกว่า...จะเลือกทางไหนที่ดีที่สุด...
ผมว่า...การเลือก "สักทาง"...
ก็น่าจะดีกว่า..การนิ่งอยู่เฉยๆ..ณ ที่จุดนี้

...
อ๋อ ครับผม

วันศุกร์ที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2555

โบราณว่า "ทำตัวเป็นแก้วว่างเปล่า" ... ช่วยให้เรารับความรู้ได้มากและเร็ว


เวลาไปงานสัมมนาต่างๆ
ผมมักสังเกตเห็นแก้วหลากหลายแบบ
ที่คว่ำอยู่

เป็นแก้วว่างๆ เปล่าๆ ที่ยังไม่ได้ใส่น้ำชนิดใดๆ

เวลาคว่ำแล้วเรียงกัน...
ดูสวยงามดี

เห็นแล้วก็นึกถึง "คำโบราณ"
ที่กล่าวว่า...
"คนที่ทำตัวเป็นแก้วว่างเปล่า ย่อมดีกับตัวเอง"
โดยเฉพาะช่วงเวลาแห่ง "การเรียนรู้"

การเป็นแก้วว่างเปล่า...
ทำให้เราเอง "เปิดใจ" ที่จะรับฟัง
โดยละวาง "อคติ" ลงเสียก่อน

หลังจากได้รับการเติมสิ่งใดๆลงมาในแก้วแล้ว
ขั้นต่อไปก็คือ...
การใช้ "ปัญญา" และวิจารณญาณ ในการใคร่ครวญสิ่งที่ได้รับมา
หรือที่ทางพระท่านว่า "โยนิโสมนสิการ" นั่นเอง

...
อ๋อ ครับผม

วันอาทิตย์ที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

วิธีอยู่กับคนที่เราเกลียด - โดย ท่าน ว.วชิรเมธี

......
......

คนเราไม่ควรพร่าเวลาอันสูงค่าด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจ
ให้ตกเป็นทาสของความชอบ ความชัง มากนัก
เพราะถ้าเราวิ่งตามกิเลส กิเลสก็จะพาเราวิ่งทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ต่อไปไม่รู้จบ
กิเลสไม่เคยเหนื่อย แต่ใจคนเราสิจะเหนื่อยหนักหนาสาหัสไม่รู้กี่เท่า

ควรคิดเสียใหม่ว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะชอบหรือไม่ชอบใคร
หรือเพื่อที่จะให้ใครมาชอบหรือมาชัง
แต่เราเกิดมาสู่โลกนี้เพื่อทำในสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะทำ
เอาเวลาที่รู้สึกแย่ๆ กับคนอื่นนั้นหันกลับมามองตัวเองดีกว่า
ชีวิตนี้เรามีอะไรบ้างที่เป็นแก่นสาร มีงานอะไรบ้างที่เราควรทำ
นอกจากนั้นก็ควรมองกว้างออกไปอีกว่า
เราได้ทำอะไรไว้ให้แก่โลกบ้างแล้วหรือยัง

คนทุกคนนั้นต่างก็มีดีมีเสียอยู่ในตัวเอง
ถ้าเราเลือกมองแต่ด้านเสียของเขา
จิตใจของเราก็เร่าร้อน หม่นไหม้

เวลาที่เสียไปเพราะมัวแต่สนใจด้านไม่ดีของคนอื่นก็เป็นเวลาที่ถูกใช้ไปอย่างไร้ค่า
......
ลองเปลี่ยนวิธีคิด วิธีมองโลกเสียใหม่ดีกว่า

คิดเสียว่าคนเราไม่มีใครดีพร้อมหรือ เลวไม่มีที่ติไปเสียทั้งหมดหรอก
เราอยู่ในโลกกันคนละไม่กี่ปี ประเดี๋ยวเดียวก็จะล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว
มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำไม

อะไรที่ควรทำก็รีบทำเถิดปล่อยวางเสียบ้าง
ความโกรธ ความเกลียดนั้นไม่มีคุณค่าอะไรต่อชีวิตอันแสนน้อยนิดนี้เลย
มุ่งไปข้างหน้า ไปหาสิ่งที่มีคุณค่าให้ชีวิตดีงามดีกว่า
......
ปราชญ์จีนบอกว่า ''ถ้ามีขุนเขาขวางท่านอยู่ข้างหน้า อย่าเสียเวลาย้ายขุนเขา
แต่จงย้ายตัวเอง ''

.....

โดย ท่าน ว.วชิรเมธี

วันอาทิตย์ที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2554

สิ่งที่อยู่ "เบื้องหลัง" ของเรา ออกมาบ่อยแค่ไหน?


หลายต่อหลายครั้ง...
บางคนจะ "รู้สึกผิด" เมื่อคิดได้
เมื่อ "เบื้องหน้า" ระลึกรู้ว่า..ได้ทำผิดพลาดอะไรลงไป
แต่มันก็สายที่จะแก้ไข
คงได้แต่ทำใจและมุ่งที่จะเตือนตนเอง "อีกครั้ง"
โดยเฉพาะการฝึกฝนตนเองที่จะดูแล "เบื้องหลัง" ของตัวเรา

หากเรา "นิ่ง" สักนิด
"คิด" อีกสักหน่อย
ระลึกรู้ว่า "กำลังจะทำอะไรต่อไป" และ...
สิ่งที่จะทำต่อไปนี้ มี "เบื้องหลัง" ที่ไม่ดี
เป็นส่วนผสมอยู่หรือไม่

การทำเช่นนี้
คงพอ "ลด" ผลกระทบของการทำ "อะไรบางอย่าง"
ที่จะเกิดขึ้นต่อไป...ได้พอควร

สุดท้ายแล้ว
คงเป็นเรื่องดีกับตนเอง
ที่ทำให้เรา "ไม่ต้องมารู้สึกผิดพลาด"
ในภายหลัง...

...
อ๋อ ครับผม

วันเสาร์ที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2554

Friend - ขึ้นชื่อว่า "เพื่อน" แล้วไซร้...สัมพันธภาพลึกซึ้ง...เสมอ



วันก่อน...
ไปอ่านเจอเรื่องที่เกี่ยวกับ "เพื่อน"
เขาเขียนว่า...
"-เพื่อนซี้-รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรา แต่-เพื่อนแท้-อยู่กับเราเสมอในทุกเหตุการณ์"
เออ...ท่าทางจะจริง!

แต่อย่างไรก็ตาม...
สำหรับผมแล้ว..คำว่า "เพื่อน" นั้น "ยิ่งใหญ่" เสมอ
จะเพื่อนซี้ เพื่อนไม่ซี้ หรือ เพื่อนแท้

คงไม่ใช่ความบังเอิญเพียงอย่างเดียว...ที่ทำให้เรา "มาเป็นเพื่อนกัน"
มีหลายปัจจัยแน่ๆ...มากกว่านั้น

ขึ้นชื่อว่า "เพื่อน" แล้ว...
สัมพันธภาพมันลึกซึ้ง
มันมีความผูกพัน "อะไรบางอย่าง" ซ่อนอยู่
เหมือน "เชือกที่มองไม่เห็น" ระหว่างเราๆ

"เพื่อน"...
จึงสำคัญ...เสมอ

...
อ๋อ ครับผม


วันอังคารที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2554

อกหัก...เรื่องเล็ก แต่ใหญ่...


อกหัก...
บางคนบอก "ธรรมดา"
บางคนว่า "เข็ดแล้ว".."ไม่เอาอีกแล้ว"

มีหลายคนเหลือเกิน...
ที่โทษตัวเอง...
ก็เพราะ "ยังรัก" หรือเปล่า...ถึงไม่โทษ "คนนั้น"

เคยหรือเปล่า?
"กินข้าวไม่ลง"...
เคยไหม?
"เก็บตัว" ในห้องคนเดียว...มืดๆ..."ไม่ยอมกินข้าว"

เวลาแห่งการอกหัก...
จะว่าสั้น...ก็สั้น
จะว่ายาว...ก็ยาว
แล้วแต่ว่า...ใครจะ "เข้าใจ" และ "ตัดสินใจ"
ได้เร็วกว่ากัน

อกหัก...
จึงเป็น "เรื่องเล็ก" สำหรับบางคน...
แต่มันเป็น "เรื่องใหญ่" ในบางช่วงเวลา...ของบางคน

อกหักจึงเป็นเรื่องเล็ก...แต่ใหญ่

...

อ๋อ ครับผม

วันอังคารที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554

เครียด กังวล สับสน หดหู่ใจ...น้ำท่วมไทย ทำไงดี!


เครียด กังวล สับสน หดหู่ใจ
น้ำท่วมไทย ทำให้ ใจสับสน  
อยู่อย่างไร บ้านท่วมไหม ใครอดทน
จิตวิตก วกวน หม่นหัวใจ

ห่วงทั้งบ้าน ห่วงทั้งงาน ที่สานต่อ
บางทีท้อ บางทีเครียด เกลียดดีไหม
ใครจะช่วย ใครจะนำ ทำเพื่อไทย
หรือต้องช่วย ตัวเองไป อย่าได้รอ

ปีนี้หนัก สักแต่รอ ไม่พอแน่
ต้องรีบแก้ รีบตัดสิน รีบร้องขอ
แจ้ข่าวกัน ทั่วไทย อย่าได้รอ
ร่วมมือกัน ช่วยกันหนอ เราก็ไทย

วันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2554

"ขอจงภูมิใจในการเรียนที่รามคำแหงของพวกเรา"...

"ขอจงภูมิใจในการเรียนที่รามคำแหงของพวกเรา"...

อย่างน้อย มันผู้ใดที่บอกว่า รามเรียนง่าย...ให้มันมาดู
อย่างน้อย มันผู้ใดที่บอกว่า เด็กรามก็งั้นๆ...ให้มันมาลอง(วิชา)
อย่างน้อย มันผู้ใดที่บอกว่า จ่ายครบจบแน่...ให้มันจงตรอง..ดูใหม่

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า "ทำข้อสอบยาก 1 ข้อ..ดีกว่าทำข้อสอบง่าย 100 ข้อ"...

เพราะยาก จึงรู้ว่ามี "คนเก่ง"
เพราะยาก จึงรู้ว่ามี "คนแกร่ง"
เพราะยาก จึงรู้ว่า "เรามีเพื่อนแท้"

ง่าย คือ "ความล้มเหลว" ครับผม...


อ๋อ ขอรับ

วันอังคารที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2554

ขอบคุณเพื่อนออนไลน์ที่มีกำลังใจดีๆต่อกัน

ผมเข้าไปสู่วงการสังคมออนไลน์มาได้ช่วงหนึ่ง

ก็รู้สึกดีครับ

บางครั้งเราเป็นคนแบ่งปัน "คำตอบ" ช่วยคนอื่นๆ

หลายครั้ง คนอื่นช่วยแบ่งปัน "คำตอบ" ให้กับเรา

ไม่เคยเจอกันจริงๆในชีวิตทั่วไป

แต่ก็รู้สึกดี(เป็นส่วนใหญ่) กับสังคมออนไลน์นี้ครับ

'Google Guru'....

วันเสาร์ที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

"ความขลัง" ที่ยังคงอยู่...

"ความขลัง" ที่ยังคงอยู่...

เดินไปเดินมา...
หาน้ำกินแก้กระหาย...
ปรกติไม่ได้แวะดูอะไรมาก...
ครั้งนี้ไปหยุดที่โต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่ง...
ดูแล้วก็คิดไปหลายอย่าง...

ผมเห็นเรื่องราวประวัติศาสตร์ของคณะบริหารธุรกิจ...
ผ่านทางโต๊ะตัวนี้...




มีนักศึกษารามคำแหงหลายกลุ่ม...เปลี่ยนหน้ากันไป...รุ่นแล้วรุ่นเล่า...
ล้อมวงสนทนากันที่โต๊ะตัวนี้...
บ้างก็อ่านหนังสือไปพลาง... ท่องบ่นไปพลาง...
บ้างก็หัวเราะและหยอกล้อกันประสาเพื่อนร่วมชั้น...แม้อายุจะต่างกันมาก...
แต่ "ความเป็นเพื่อน" มันก้าวพ้นคำว่าอายุไปครับ...

บ้างก็ถกเถียงกันถึงประเด็นทางเศรษฐกิจสังคม.. ที่เกี่ยวโยงอย่างแยกไม่ออกจากการทำธุรกิจ
บ้างก็ตระโกนคุยกับเพื่อนต่างคณะที่เดินผ่านไปมา...ประสาคนรามฯด้วยกัน...

เป็นภาพบรรยากาศที่ดีและสวยงามของนักศึกษารามฯอย่างมากครับผม...

ปล. ต้องขอบอกว่าเป็นภาพจินตนาการในห้วงคำนึงของผมนะครับ ไม่ได้มีนิมิตหรือฌาณหยั่งรู้แต่อย่างใด (เดี๋ยวมีคนมาให้ดูอดีตอนาคต 555+)

วันพุธที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

"เพื่อน" ในความหมายที่กว้างกว่าเดิม

สมัยก่อน...
เวลาที่พูดถึงคำว่า "เพื่อน"...
มักจะหมายถึงเพื่อนใน "วัยเดียวกัน" เท่านั้น

ที่วัยต่างกัน...เรามักเรียกกันว่า "พี่" หรือ น้อง" เสียมากกว่า...



แต่ในปัจจุบัน...
เห็นว่าจะแตกต่างออกไป... พอควร

คำว่า "เพื่อน"... มักไม่เกี่ยวกับอายุสักเท่าไร

จริงๆแล้ว ผมว่าก็ดีนะครับ...
มันคงไม่สำคัญนักว่าเราจะอายุต่างกันมากแค่ไหน
ขอเพียงให้เรารู้สึกว่า มีอะไรบางอย่างบอกเราว่า... "ไอ้นี่แหล่ะ เพื่อนเรา"
บางครั้งอธิบายไม่ได้ว่า "ทำไม"...

แต่สำหรับบางคนเราก็นับถือให้เป็นพี่ของเรา...
เพราะนอกจากอายุที่เขามากกว่าเราแล้ว...
อาจเนื่องด้วยความรู้สึกว่า "น่านับถือ"...
อันนี้ก็สมควรครับ...

เรื่องราวที่คล้ายๆกันกับประเด็นนี้คือ...
ความสัมพันธ์แบบเป็นเพื่อน ระหว่าง "จ้าวเกาะดอกท้อ" และ "เอียะก้วย" ในมังกรหยก(ภาคสอง)
ระหว่าง "รุ่นตา" กับ "รุ่นหลาน"
ดูแล้วแปลก...
แต่รู้สึกดี...
ก็ยังมีให้เห็นได้นะครับผม...